Categorie: Nieuws

Hot House genomineerd voor BIM Podium Prijs

Bijzondere nieuwe prijs voor klein jazzpodium

De Beroepsvereniging Voor Improviserende Musici (BIM) reikt dit najaar de eerste BIM Podium Prijs uit. De BIM wil met deze prijs de kleine jazzpodia in het land een hart onder de riem steken. Met een financiële bijdrage van € 2000 kan het winnende podium artiesten aantrekken die anders buiten het bereik zouden liggen van dit podium.

De BIM Podium prijs is tevens een beloning voor het trouwe publiek dat geniet van optredens op de kleine jazzpodia. Want de luisteraars maken het mogelijk dat deze muziek op vele plekken gespeeld wordt en dragen zo bij aan een levendige jazzscene.

De BIM praat sinds 1971 mee over het kunstbeleid en zet zich in voor de belangen van jazz en geïmproviseerde muziek en musici. Zij streeft naar meer speelplekken en fatsoenlijke beloning voor artiesten. Gitarist en lid van BIM Anton Goudsmit vat het samen: “De BIM is de enige organisatie die opkomt voor de belangen van de Nederlandse improviserende musici.“

“Jazzmuziek is de mooiste muziek die er is. Verleidelijk, interactief en divers is jazz de meest levendige en actuele kunstvorm. Jazz viert het leven en de BIM doet mee!” aldus het bestuur van de beroepsvereniging.

Het bestuur van de BIM heeft voor de BIM Podium Prijs 2019 trombonist/componist Joost Buis als extern deskundige aangetrokken. De kandidaten voor de longlist van de BIM Podium Prijs zijn inmiddels bekend. De winnaar uit deze selectie wordt 14 oktober bekend gemaakt.

De geselecteerde podia voor de BIM Podium Prijs 2019 zijn:

  • Brebl (Nijmegen)
  • De Pletterij (Haarlem) Winnaar Podium Prijs 2019
  • Heerlen Jazz
  • Hot House Leiden
  • Jazz in Groningen
  • It’s Time for Jazz (Zutphen)
  • Jazz Inverdan (Zaandam)
  • Jazzblazzt (Hunsel)
  • Mahogany Hall (Edam)
  • Plusetage (Baarle-Nassau)
  • Studio Loos (Den Haag)

Bimpro

Nacht van de Jazz

Jazzclubs en de VPRO slaan handen ineen in het landelijke liveevenement Nacht van de Jazz

 

Op zaterdag 28 november vindt de allereerste Nacht van de Jazz plaats waarin overal in Nederland tegelijkertijd verschillende jazzartiesten optreden in diverse jazzclubs. Nacht van de Jazz is een initiatief van de VIP (Vereniging van Jazz en Improvisatie Muziek Podia) en is een jaarlijks terugkerend evenement. De 25 VIP-podia zijn goed voor meer dan 300.000 bezoekers per jaar. Met de Nacht van de Jazz komt de nadruk te liggen op de beleving van de livemuziek en is er uitgebreid aandacht voor de jazz in zijn algemeenheid.

 

Jazzpodia bepalen tijdens de Nacht van de Jazz hun eigen programma welke live te volgen is van 20:00 tot 03:00 uur in de ochtend via Radio 6.

 

Hot House doet mee met twee liveconcerten, om 20.40 uur speelt het trio Footprints twee sets. Om 22.45 neemt de band Divaz twee sets voor zijn rekening.

 

Footprints bestaat uit gitarist Jan Hylkema, basgitarist Peter Hagman en drummer Don Weenink en is ongeveer vijftien jaar geleden opgericht. Naast eigen werk worden stukken van Charles Mingus, Wayne Shorter en Sonny Rollins gespeeld. Aan de jazzbasis worden blues-, latin en funkelementen toegevoegd. De band was op diverse festivals te horen, onder meer in Leiden, Doetinchem, Gorinchem, Bergen op Zoom en Amersfoort.

 

Divaz is een sextet dat als feestband is begonnen en nu meer dan dertig jaar bestaat. De band speelt soul, pop, jazz en verwerkt ook rock – en latininvloeden. Inmiddels is een derde cd uitgebracht. De bezetting: Lydia van Stijn (zang), Mark Waaijenberg (gitaar, toetsen, zang), Peter Schuitemaker (basgitaar), Loek van Dam (drums, cajón), René Guldenaar (percussie) en Wim van Vliet (saxofoons). Naast eigen stukken worden ook covers van onder meer Caro Emerald, Aretha Franklin, Van Morisson, Stevie Wonder, Amy Winehouse, Fleetwood Mac, Jackson Five, Marc Broussard, en Tina Turner gespeeld.

 

Vooraf, tussendoor en na afloop van de livemuziek een selectie concertvideo’s uit het rijke archief van Hot House.

 

In de pauzes is de uitzending van Radio 6 van deze nacht te volgen.

 

CONCERTRECENSIE: Lily’s Déjà Vu pareltje in improvisatielandschap

Lily’s Déjà Vu. Paradox Tilburg, 2 oktober ’13

door: Rinus vander Heijden (Jazzenzo)

En alwéér is er een pareltje toegevoegd aan het Nederlandse improvisatiemuzieklandschap. Vrijwel uit het niets is daar een kwartet met de intrigerende naam Lily’s Déjà Vu, dat na slechts twee optredens plus een cd (!) nu bezig is aan een tournee van zes concerten. Twee Argentijnen, een Duits-Amerikaanse en een Nederlander spelen de plooien uit je broek.

 

Gitarist Guillermo Celano, tenorsaxofoniste Ingrid Laubrock, basgitarist Jasper Stadhouders en slagwerker Marcos Baggiani lopen als individuen al langer mee. Alle vier wortelen ze in de traditie van vrije improvisatie, maar ze doen veel meer dan dat. Hun speelwijze is als de kringloop van de natuur: licht-donker, wind-windstilte, zon-regen. Maar bovenal als de adem van de mens: in en uit, onverstoorbaar met lak aan tijd en plaats. Dat maakt de muziek van Lily’s Déjà Vu tot een uiterst zeldzaam levend fenomeen.

‘Geteisterd’ door andere verplichtingen, moest de recensent de eerste, korte set van het concert laten schieten. Maar de tweede, lange, maakte alles goed. De afzonderlijke speelcapaciteiten manifesteerden zich vanaf de eerste noten, maar het was die ene stap verder die van Lily’s Déjà Vu een aspecifiek ensemble maakt.

Ingehouden

Zo was er een stuk dat begon met een lang gitaarintro, waarin Guillermo Celano via een subtiele klankopbouw naar ingehouden uitspattingen toewerkte. De tenorsaxofoon breide er nadien gefaseerde passages aan vast. Het slagwerk van Marcos Baggiani liep aanvankelijk bescheiden mee, maar nam weldra de aangevende rol over om in waar beulswerk te eindigen.

 

Als in een ander stuk de tenorsaxofoon en gitaar bijna zingend een duet opbouwden, aaide de basgitaar van Jasper Stadhouders daar afwisselend hard en zacht overheen. Die basgitaar nam toch een uitzonderlijke positie in binnen het kwartet. Jasper Stadhouders is van huis uit girarist, maar sinds drie jaar gordt hij steeds vaker de basgitaar om. Naar eigen zeggen “omdat er niet zoveel basgitaristen zijn.”

Zijn spel op dit instrument is even intrigerend als op de elektrische gitaar. En dat komt binnen Lily’s Déjà Vu wel heel goed uit. Want zoals hij over een walking bass kan beschikken, doet saxofoniste Ingrid Laubrock dat over een speaking sax. Waarmee beiden het al zoveel decennia bekende jazzgeluid scherp aan de orde stellen.

Nog een mooi een-tweetje van tenorsaxofoon en gitaar. Terwijl zij een nieuw gesprek aangingen, voerden slagwerk en basgitaar een fraai staaltje polyritmiek op. In het laatste stuk vóór de toegift bleek Lily’s Déjà Vu ook niet bang voor detonatie. De gitarist op zijn hurken op de vloer om zijn knoppen- en pedalenhuishouding ontregelend onder handen te nemen; de basgitarist zijn instrument op de vloer plaatsend en het bewerkend met een strijkstok. Laat maar piepen, kraken en krassen, zag je hen denken. En ondertussen worstelde Ingrid Laubrock vrolijk met lucht en atonale beren op de weg.

Verwonderlijk

En natúúrlijk kwam alles goed. Maar zeg nou zelf, is dat niet verwonderlijk voor zo’n pril gezelschap?